|
Radio Program
 
        User loginSearch |
אין וועלדער פֿאַרשנייטע, די שטילקייט דערוועקט,
די קרוינען*זיך געשושקעט אין געוויטער:
אַ מאָל האָבן געלעבט צוויי ברידער. דער עלטערער האָט ניט געהאַט קיין ווײַב און ניט קיין קינדער. דער ייִנגערער האָט געהאַט אַ ווײַב מיט פֿיר קליינע קינדער. זיי זײַנען ביידע געווען אָרעם. זיי האָבן געהאַט אַ שטיקל ערד וואָס איז זיי געבליבן פֿון זייער פֿאָטער. זיי האָבן ניט געוואָלט צעטיילן צווישן זיך דאָס שטיקל ערד. זיי האָבן זי באַאַרבעט צוזאַמען. ווען די תּבֿואה* (טוווּע) איז שוין געווען אָפּגעשניטן, פֿלעגן זיי צעטיילן די גאַרבן פּונקט העלפֿט אויף העלפֿט. די גאַרבן זײַנען געלעגן לעבן זייערע הײַזלעך.
בײַם אינדיק אַראָפּּ פֿונעם האַרצן אַ שטיין:
צעפּויקט האָט די נײַעס דער פּיקהאָלץ פּאָעט:
געשפּילט האָט דעם קו־קו קוקאַווקע אין זייגער. פֿון באָריס סאַנדלער
באַוויינט האָט דער ביבער זײַן בידנע דאָליע[1], געטרוימט זײַן אַ חזן — געוואָרן אַ סטאָליער. פֿון באָריס סאַנדלער
מעלה־גירהט[*] דער אָקס און בײַ זיך ער טראַכט:
קוק, ווי שיין דאָס הינטל איז —
דער האָן האָט געסטראַשעט
*
דעם גאַנצן הויף,
|
קהילה־לעבן